İçeriğe geç
Haberpik
Son haberler
Fenerbahçe'de Şampiyonluk Hayalleri Sona Erdi: İlk 3 Bile İmkansız Hale Geldi!Meteoroloji'den Son Dakika: Türkiye'ye Yağmur ve Kar Geliyor, İşte Detaylarİmeceyle Defne Yağı Üretimi: Litresi 2 Bin Lira, Kazanı Doldurmak Günler SürüyorGaziosmanpaşa’da acı gece! 12 yaşındaki Ömer Ege’den kahreden haberKonyaspor-Beşiktaş maçında muhtemel 11'ler belli olduKüçükçekmece'de 5 katlı binanın bodrum katında yangın çıktı: Yaralılar varFransa'da hayat pahalılığı protestoları büyüyor! Polisten göstericilere sert müdahaleDuran'dan COP31 mesajı: Türkiye küresel diplomasinin merkezinde!Haraç çetesinin hücre evindeki mesajları deşifre oldu: "Abi vallahi açız, sigaramız da bitti"Çaykur Rizespor deplasmanda kazandı! Ali Sowe'dan duble
TÜRKİYE HABERLERİ

Fotoğraflardaki yüz benim mi?

Sakalsız, somurtuk, havalı genç adam... Geçen gün ortaya çıktı bu fotoğrafım. Unutmuşum, benim için bir tür tarih-öncesi zaten...

Haberpik1 dk okuma
WhatsAppX
TÜRKİYE HABERLERİ haberine ait görsel

Sakalsız, somurtuk, havalı genç adam... Geçen gün ortaya çıktı bu fotoğrafım. Unutmuşum, benim için bir tür tarih-öncesi zaten... Yeğenimin nikahında arka sırada durmuşum, başım hafifçe eğik, bıyıklarım var, gür siyah saçlar ve ortamdan kopuk bir hal... Belli ki fena halde sıkılıyorum... İlkokul 5. Sınıf'ta çektirdiğimiz toplu fotoğraftaki ukala fakat içine kapanık ve hep somurtuk Haşmet'ten hiç farkı yok... Bu kez kendime dışarıdan bakabiliyorum, çünkü sakalsızım. Ama ilk kez bir fotoğrafıma bakıp sarsıldım; sakalın onlarca yıl örtüp sakladığı yüzden eser yok; hem hakiki bir genç adam var, hem de sanki başka biri..

Aklıma sevgili yazarlarımdan D.H. Lawrence'ın bir mektubundaki cümlesi geldi: "Vesikalık fotoğrafımı gönderiyorum sana ama bizi zaten tanırsın: Sakalım ve ben." Sakal öyledir... Saklanırken ele verir erkekleri, çünkü artık sakalınızla tanımlanır olursunuz... Şimdi kalkıp D. H. Lawrence'ın ilk sakal bıraktığı 1914 Sonbaharı'nda yazdığına baktım... Çarpıcı... Şöyle not düşmüş defterine: "Keyifsizdim, artık çalıların ardındaki bir yaratık gibi kızıl sakalımın ardına saklanacağım."

Geçen Pazar "yüz"den konuşmaya başlamıştım... Ancak başkasının bakışıyla inşa olabilen yüzümüzden bahsetmiştim hani... Şimdi de biraz fotoğraflardaki yüzü konuşalım istiyorum. Fotoğraflardaki yüz bizim yüzümüz mü? Çok kuşkuluyum... Çünkü yüz donmuş, tamamlanmış, kodlanmış bir alan değil... Güzelsek güzelliğimiz, yakışıklıysak yakışıklılığımız fotoğraftaki gibi değil... Yüz canlıyken kendini yeniden yapıyor; bütün çirkinlikleri birer birer silebiliyor. Ama fotoğraf öyle mi ya! Karşımızdakinin bakışındaki şefkati, arzuyu, anlayışı ve daha ne çok şeyi dışarda bırakıyor fotoğraf...

Rilke fotoğraflarından nefret edermiş, yok etmesin diye arkadaşları fotoğraflarını ondan kaçırmışlar hep... Bence Rilke haklı... Şu çok derin, çok sarsıcı şiirlerin şairi fotoğraflarında gördüğüm uyuz adam olamaz!

Peki kadınlar niye farklı? Onlar neden seviyorlar fotoğraflarını? Hele dijital fotoğraf teknolojisinin yeni numaralarına neden tutkuyla bağlılar? Kendi fotoğraflarına bir aşık gibi bakıyorlar da ondan... Heyecanlanıyorlar... Yüzlerinde donmuş bir anı değil, upuzun bir hikayeyi görmeyi biliyorlar...

Yüz... Derya deniz... Daha konuşacak çok şey var.

Kaynak: A Haber

Bu haber size ne hissettirdi?

Yorumlar (0)

Yorumlar onaylandıktan sonra yayımlanır.

    İlginizi çekebilir